Terug
Hoger
In zijn lange leven heeft Cees Eekels nooit een blad voor de mond genomen of zijn woorden op een goudschaaltje gewogen. Als iets of iemand hem niet beviel liet hij dat duidelijk merken.
In de muziekwereld geniet de harmonica, als volksinstrument, weinig aanzien maar dat heeft Cees nooit geïnteresseerd. Hij wist en kende genoeg om daarboven te staan en zijn eigen spoor te trekken.
“Vroeger kon je aan de koffer zien welk merk accordeon of trekharmonica erin zat. Als iemand bij mijn vader kwam met een instrument van een slecht merk dan zei hij: “Laat maar in de koffer zitten en hoepel alsjeblieft op. Want die bras, daar begin ik niet aan.”
Muzikale zoon Charles Eekels kan uren vertellen over zijn vader en hij niet alleen. Als je in noordelijke of zuidelijke harmonicakringen de naam Cees Eekels laat vallen krijg je als bij toverslag de anekdotes en verhalen over je heen die zijn karakteristieke persoonlijkheid belichten.
“Mijn vader had altijd een bolhoedje op zijn hoofd en een grote bolknak tussen de lippen. Hij leefde om te werken, te spelen en te feesten. Niet in die volgorde, dat liep door elkaar. Mensen die voor een reparatie kwamen moesten soms uren wachten omdat hij ze eerst van alles voor ging spelen of wilde dat ze met hem mee speelden. Gaven ze tekenen van ongeduld dan stonden ze meteen buiten.”
“Zelfs op zijn 70ste jaar moest hij nog in toom gehouden worden. Gingen we, om maar iets te noemen, naar de BRT voor een radio-optreden dan wilde hij voor de uitzending al gaan feesten. Hij verdiende veel maar gaf evenveel uit.”
Zijn Bourgondische levensstijl heeft hem niet verhinderd 84 jaar te worden. Maar misschien heeft hij wel levensverlenging gekregen door de aktie van een groep Belgische harmonicaspelers, die hem op handen droegen. Toen hij op 74-jarige leeftijd een fikse kou pakte, hielden ze een noveen voor hem in Oud-Turnhout en waren dolgelukkig toen hij herstelde.
In het gezin Eekels (met negentien kinderen!) werd door iedereen mondharmonica gespeeld. Zijn vader had een uitstekend gehoor maar voor Cees gold het als belangrijker dat zijn moeder zeer muzikaal was.
“Al is je vader componist, als je moeder niet muzikaal is wordt het met je muziek niks”, placht hij te zeggen.
De familie Eekels woonde langs het spoor in Vught en toen Cees een knoppendoos kon bemachtigen kreeg hij les van een rangeerder uit Utrecht. Als deze in Vught moest stoppen rende Cees vlug naar buiten om de rangeerder een paar liedjes voor te laten spelen. Als de rangeerder dan weer kwam speelde Cees ze feilloos en leerde hij een paar andere.
Evenals zijn vader werd hij smid-bankwerker, al had hij daarnaast nog wel wat bijbaantjes. Harmonicaspelen, kasten repareren en smokkelen …… toen een veel beoefende bezigheid in het Brabantse.
In de crisis-tijd kwam hij in 1929, als zovelen zonder werk en begon naar hartelust zich op het harmonicabouwen te storten.
Hij maakte 1-, 2-, 3- en 4-rijers, Wieners, Joostmodellen en natuurlijk de welbekende ‘EEKELS HARMONIKA’, een tienbasser met tien lepels en zo’n diepe basklank dat Cees er bij wijze van spreken zijn bolhoed op had kunnen leggen.
Uiteindelijk heeft hij een lepelbasser ontwikkeld met drie melodie-rijen en vierentwintig baslepels.
Deze harmonica’s waren in het algemeen vrij schel gestemd.