Terug
Hoger
Wederom was het concert van professor Friedrich Lips op 8 januari jl. in de IJsbreker te Amsterdam een zeer groot succes. Uren van tevoren was de zaal al uitverkocht. Precies als in april 1990 toen hij tijdens de internationale Accordeonweek een van de meest opzienbarende concerten verzorgde.
Friedrich Lips is al jaren met succes bezig af te rekenen met het cliché van de dronken harmonicaspeler.
Door zijn presentatie van het accordeon als een bijzonder veelzijdig instrument kan hij ook buiten de accordeonwereld op veel respect rekenen.
Destijds berichtte de Volkskrant: “Wie Friedrich Lips hoort staat versteld van de enorme subtiliteit die er uit die onhandige kast komt”.
Alhoewel het publiek bij het concert uit alle delen van het land kwam, ik zag mensen uit Friesland, Brabant, Utrecht, leerde een rondvraag van de redactie van KLANK onder een aantal abonnees dat het merendeel nog nooit van hem gehoord heeft. Voor hen zullen we wat gegevens uit het programmaboekje overnemen.
Friedrich Lips maakte op vijfjarige leeftijd kennis met het accordeon via zijn vader. Deze, een mijnwerker uit de Oeral, was een groot muziekliefhebber en stimuleerde hem zeer. Friedrich studeerde bij Professor S. Kolobjov aan het Staats-Muziekpeadagogisch Instituut Gnesin in Moskou.
Sinds oktober 1989 is hij daar zelf docent. Zijn eerste solorecital gaf hij in 1970 en daarna maakte hij vele concertreizen naar o.a. Frankrijk, Finland, Noorwegen, Polen, Joegoslavië, Spanje en Oostenrijk.
In Rusland neemt de bajan (een Oost-Europees accordeon-type, zie de artikelen hierover in vorige nummers van KLANK) een belangrijke plaats in in de volksmuziek.
Vanaf 1960, toen het accordeon eindelijk in alle conservatoria gerespecteerd werd als volwaardig instrument, ontstond een repertoire voor het concert-podium.
Soms door folklore geïnspireerd – wie voorbeelden wil moet luisteren naar de composities van Jevgeni Derbenko – en soms een breuk met regionale tradities nastrevend. Zoals we bijna allemaal wel weten ging de technische ontwikkeling van ons instrument hiermee hand in hand.
De toevoeging van het zg. melodie-basmanuaal aan de linkerzijde waardoor de baskant over zijn hele omvang niet alleen akkoorden maar ook enkelvoudige tonen kon voortbrengen was de belangrijkste verbetering.
De omvang werd vrijwel even groot als die van een piano en zo werd een deel van de piano- en orgelliteratuur voor het accordeon ontsloten.
Professor Lips maakt zijn enorme vertrouwdheid met het accordeon niet alleen duidelijk door (eigen) transcripties van bestaande werken. Hij is in de eerste plaats een groot inspirator van belangrijke hedendaagse componisten die hij weet te bewegen tot het schrijven van idiomatisch repertoire.
Tot het idiomatisch repertoire behoren composities die datgene representeren wat het accordeon eigen is en bijzonder maakt.
Werken van Sofia Goebaidoelina – Et Expecto en De Profundis – hadden nooit voor piano geschreven kunnen worden.
Ook componisten als Sergej Berinski, Bogdan Precz en Jevgeni Derbenko, beide laatsten ook accordeonisten, droegen werken aan hem op.
Naast vooraanstaand promotor en vernieuwer van hedendaags accordeonrepertoire is Friedrich Lips auteur van talrijke artikelen.
In 1985 verscheen zijn boek: De kunst van het spel op de bajan.