Terug
Hoger
Over samenspelen gesproken... Uit het dagboek van Leonie Uittenboogaard.
Ooit was het leven saai voor het jonge eendje. Ze zwom maar wat rond en werd bemoederd en bevaderd door haar omgeving dat het een aard had. Soms deed ze wel eens iets leuks, naar de eendenvijver bv. waar leuke springplankjes waren, veel andere jonge eenden en wat dies meer zij.
Maar op een gegeven ogenblik had ze er genoeg van. Ze gooide zelf een grote steen in de plomp, hoe wist ze niet, en leerde vervolgens in snel tempo een aantal andere eenden kennen die ze daarvóór nooit ontmoet had… Waar ze precies vandaan kwamen wist ze niet, ze kende hen niet, en toch ook weer wèl…. Ze vonden elkaar leuk en gingen steeds meer samen spelen.
Over samenspelen gesproken: als je de Folk-Gids 1992 in handen krijgt en je ziet hoeveel groepen en eenlingen in Nederland bezig zijn op en rond het podium, dan sta je toch wèl te kijken!
Ook zíj zijn allemaal eens begonnen met elkaar en met (veel) repeteren etcetera hebben ze het beginnerstadium achter zich gelaten en zijn de Bühne opgegaan.
Dus: niet te snel denken dat het met jou niks wordt!
Gewoon doorgaan met je programma en vooral ook alle gelegenheden benutten om andere spelers te ontmoeten. Daaruit komen meestal de leukste dingen voort: de een heeft dit soort instrument en repertoire, de ander dát en dan gebeurt er gewoon een boel.
Dus – en dit geldt m.i. juist ook voor harmonikaspelers en –speelsters: op naar festivals als Lievelde, Groesbeek en Drachten.
Laat je zien, speel wat en vooral: LUISTER!
Want juist in ‘ons’ wereldje is het fenomeen nog steeds sterk aanwezig, wordt wellicht ook gekoesterd, van: thuis zitten oefenen, geen echte contacten op muziekgebied hebben etc. En àls het dan zover komt, dan moet van de weeromstuit zó nodig het eigen kunnen gedemonstreerd worden dat naar een ander luisteren en gewoon PLEZIER HEBBEN in waar je met z’n allen mee bezig bent er haast niet meer af kan!
Het is goed om af en toe je te realiseren wat muziek eigenlijk is: zoiets als met zelf geproduceerde klanken een bepaalde stemming teweeg brengen en kijken wat er vervolgens gebeurt. Laten we (voor zover van toepassing) dat monomane gedoe toch eens doorbreken! Niets is leuker dan met elkaar muziek (trachten) te maken, dansers of zangers te begeleiden en daar ook echt wat voor te doen!
Het aardige is dat je, wanneer je je eenmaal op dergelijke zaken toelegt, dan ook in aankondigingen en agenda’s van alles ontdekt en bijvoorbeeld ook ziet dat er over allerlei soorten harmonica-muziek af en toe workshops gegeven worden, óók in ons eigen landje. Ik denk dat je zulke berichten gemakkelijk over het hoofd ziet als je daar niet zo mee bezig bent.
Geef je dan ook op als het even kan! Ga maar eens een paar keer niet ‘echt’ op vakantie maar besteed je zomerweken aan een of meer (binnenlandse of buitenlandse) festivals of weekends. Je zult er niet gauw spijt van krijgen, je hoort en ziet zoveel wat je anders niet gekend zou hebben….. En dáár leer je uiteindelijk het meeste van: van het luisteren naar anderen, ook op andere instrumenten.
En als je soms mocht denken dat je in je eent(d)je net zo ver komt als met andere spelers samen – of zelfs verder, dan heb je het volgens mij volledig mis! Hoewel het in het begin wennen is met anderen samen te musiceren levert dit je uiteindelijk toch veel meer op dan dat eeuwige op jezelf door-rotzooien. De confrontatie over en weer, ook de kritiek en het je open-moeten-stellen voor anderen en hun interpretaties kán in ieder geval heel relativerend én inspirerend werken!
Leonie Uittenboogaard is harmonica- en concertinaspeelster en lesgeefster op deze instrumenten.