Terug
Hoger
Een accordeon-festival met open podium ergens in Brabant. U kent de sfeer. Onderlinge vriendschap en warmte, samen spelen, soleren. Horen hoe iemand vooruit is gegaan, beluisteren dat een ander beter nog een poosje in de badkamer kan blijven oefenen. Het overbekende repertoire (waarom eigenlijk? Er is zoveel muziek!).
Maar, dan opeens, een totaal ander geluid. Iedereen dringt naar voren. Het wordt stil. Wie speelt daar? Wat een temperament.
Ritmisch begeleid door het geklak van zijn laarzen hangt Willie Lagrène voorover boven zijn instrument – je ziet alleen zijn haar – en laat Hongaarse muziek horen. Maar eveneens speelt hij Spaanse, Marokkaanse of elke andere soort muziek. En eigenlijk het liefste speelt hij zijn eigen composities.
Willie krijgt veel applaus en wordt gevraagd voor een extra optreden. Natuurlijk doet hij dat, graag zelfs, hij leeft om te kunnen spelen.
Een week later, bij de opening van een tentoonstelling, horen we hem weer.
Andere sfeer, ander publiek, andere muziek. Maar evenveel gevoel komt je vanuit zijn spel tegemoet.
Sociaal verguisd maar om hun muziek bewonderd hebben de zigeuners een onschatbare bijdrage geleverd aan de instandhouding van de volksmuziek in Europa.
Aparte zigeunermuziek bestaat niet maar door de specifieke uitvoeringswijze (stijl van zingen en spelen) hebben zij b.v. de flamenco-muziek tot hoge bloei gebracht. En in Midden-Europa werden ze bejubeld in de salons van Wenen en Praag. Die specifieke uitvoeringswijze kennen we van Django Reinhardt en horen we ook bij Willie Lagrène.
Als lid van de Români zigeunerfamilie bewoont hij met zijn vrouw Kitta en vier kinderen een ruime, oergezellige woonwagen te Son en Breugel. Ze spreken onderling het Rom. (rom = mens)
We hoeven, in tegenstelling tot de keren dat je een adres in een moderne woonwijk moet vinden, niet te zoeken. Bij het begin van het kampje wacht zijn zoontje ons op en bereidwillige buren wijzen een parkeerplaats.
Binnen wacht ons de hele avond muziek. Als Willie en/of zijn oudste zoontje zelf niet spelen worden er bandjes van eigen composities afgeluisterd. Want behalve accordeon, geleerd van zijn vader, speelt Willie nog op bijna elk ander instrument wat je op kunt noemen.
Een aantal jaren geleden heeft hij zich teruggetrokken uit het muziekcircuit waar hij voornamelijk optrad met het Rosenberg-trio. Gitaristen in de stijl van Reinhardt, overigens familie.
Nu wil hij als accordeon-solist een bestaan opbouwen. En af en toe al samen optreden met zijn zoontje Omal, met 12 jaar al een talent op de piano. Als zijn vader accordeon begint te spelen glijdt hij achter de piano om de invallen van zijn vader op de voet te volgen en daar en passant wat eigen variaties aan toe te voegen. Hij vertelt glunderend van het optreden samen met zijn vader in een uitverkocht theater in Veldhoven en dat hij toen, i.p.v. op de door zijn vader opgeknapte piano (gekocht als brandhout) op een enorme vleugel mocht spelen.
Achter zijn woonwagen heeft Willie een schuurtje ingericht als studio. Daar schrijft hij zijn muziek en voert het uit op diverse instrumenten. Zijn vrouw vult aan: “Soms is hij zo onrustig omdat zijn hoofd overvol is van de muziek. Dan gaat hij in de namiddag naar zijn schuurtje en komt er de andere ochtend uit als de kinderen naar school gaan. Omdat ik hem dan ga halen, anders bleef hij misschien nog wel zitten”.
Afgelopen zomer speelde Willie Lagrène in het café van zijn neef, zoon van Django Reinhardt, in het kader van een film die wordt gemaakt over diens leven. Een Engelsman hoorde hem en bood drie maanden werk aan in zijn club in Liverpool voor tienduizend pond. Het ging niet door want Kitta wilde met haar kinderen niet over het water. Willie vond het niet erg, dacht dat de gage omgerekend een duizend gulden was. Later, toen hij hoorde ruim dertigduizend gulden misgelopen te zijn, was hij wel een beetje uit zijn humeur.
Zijn vrouw haalt haar schouders op. Ze hoeft geen luxe en is gelukkig met de aanbiedingen en het succes dat haar man op het vasteland heeft.
Met iets van heimwee in zijn stem vertelt Willie het volgende.
“Weet je, vroeger werden wij zigeuners de zwaluwen genoemd. Naar de vogels die ook altijd maar trekken om de warmste plekjes op te zoeken. Trekken kunnen we niet meer. Daarom probeer ik via mijn muziek te reizen.”