Terug
Hoger
Dit liedje over een harmonicaspeler is geschreven door de bekende Brabantse zanger van het levenslied Ad de Laat. In andere provincies zijn er ongetwijfeld ook in dialect geschreven teksten over spelers. Leuk als u ze opstuurt om te plaatsen.
Hij zit stillekes in z’n huuske, wé te suffe of te sloope
mé z’n monnika op de toffel of erres op de grond
hij is achter in de zuvventig en hij kan nie goed mer loope
ok al lekt ie op ’t oog nog goed gezond.
Mar hittie ‘s ‘ne goeien dag dan kömt ie wer tot leeve
dan ruupt ie um z’n monnika en ès ze ‘m die dan geeve
dan vliegen er de vonken af en nie zo’n heel klein bietje
dan nèijt ie ‘r verrèkkis op, mar ’t is aalt ‘tzèlfde liedje.
’t Leeven is ’n hennekoi, ’t is en blef gedonder
d’n haon die zit ’t hogste en de rèst die zit er onder.
Och mense, makt ‘m bietje schik, ’t leeve is zo kort
want denkt mar nie dè een twee drie het gras veul gruunder wordt.
Noit zaagde ‘m zonder monnika ze waren altijd same
de muziek dè waar z’n leeve en z’n dagelijks bestòn
op de kermis, de brullufte wor ze vruger altijd kwamen
dor zen ze ‘m nouw vergeete, dor zien ze ‘m nie meer stòn.
’t Leeven is ’n hennekoi, ’t is en ‘t blef gedonder
d’n haon die zit ’t hogste en de rèst die sket ie onder.
Och mense, makt ‘m bietje schik, ’t leeve is zo kort
want denkt mar nie dè een twee drie het gras veul gruunder wordt.
’t Leeven is ’n hennekoi, ’t is en blef gedonder
d’n haon die zit ’t hogste en de rèst die zit er onder.
Och mense, makt ‘m bietje schik, geluk is nie te koop
want ès ’t velt dan vel’t aalt umblig en ’t is aalt ’ne grooten hoop.
Ad de Laat