Terug
Hoger
Soms, als we zo maar voor ons heen zitten te spelen of wat wegdwalen met onze gedachten, ontstaat er ineens een melodie. We spelen er wat mee, breiden de akkoorden uit, maken er een begin en een eind aan.
Dan, herspelend, kunnen we geďnspireerd door de associaties die het bij ons oproept, daar weer het een en ander aan toevoegen.
Zo ontstaat, afhankelijk van onze aanleg en compositorische kwaliteiten, ons smaakgevoel en muzikaliteit, een aardig muziekstukje waar we zelf heel gelukkig mee zijn.
VOL TROTS DRAGEN WE HET OP aan onze dierbaren, als om te bewijzen dat ze niet voor niets naar ons oefengekreun hebben geluisterd, en we spelen het voor op een feest of een Open podium.
Enige tijd daarna horen we het weer spelen. Blij verrast verwachten we onze naam te horen. Maar nee, het blijkt inmiddels van schepper te zijn gewisseld. Iemand anders heeft het zich toegeëigend. En ook al was het niet de compositie van de eeuw, leuk is anders.
WAT MOET JE ALS AMATEUR-COMPONIST EIGENLIJK DOEN OM DIT TE VOORKOMEN?
In België moet je naar de Sabam toe. Voor deze organisatie dien je een examen af te leggen om als componist erkend te worden.
Het examen gaat als volgt:
Je wordt in een kamer neergezet, waar een piano staat. Je ontvangt een gedicht met bijv. zo’n boeiende tekst als: “Donkerrode oktoberrozen”. Na een uur moet je daar een muziekstukje op gemaakt hebben. Je levert het in en gaat naar huis.
Een commissie beoordeelt volgens bepaalde maatstaven of het goed gecomponeerd is. Dat hoor je een paar weken later en als je geslaagd bent, betaal je duizend francs om ingeschreven te worden.
ELK MUZIEKSTUKJE dat je van dan af schrijft, kun je laten registreren.
Je moet van je nieuwe liedje de eerste 16 maten in 2-voud opsturen, je stukje wordt dan opgeslagen in de computer en je krijgt de kopie terug.
Dan is je liedje ingevoerd op de Sabamlijst en als het dan uitgevoerd wordt, verdien je er een (heel klein) beetje op!!!!
Piet Wagemakers
België